Historia

Włostów to miejscowość oddalona 7 km od Opatowa, położona przy trasie Warszawa – Rzeszów. Jego historia sięga daleko w przeszłość do czasów neolitu, już wtedy tereny Włostowa i okolic były stosunkowo gęsto zaludnione. Świadczą o tym odkryte na tych terenach naczynia gliniane i narzędzia krzemienne oraz kopce i kurhany. W czasach średniowiecza Włostów leżał przy uczęszczanym trakcie opatowskim prowadzącym do Kijowa i innych wschodnich grodów. Był wówczas rozległą wsią posiadającą własny plac targowy. Pierwszym właścicielem wsi był Piotr Dunin herbu Łabędź, który w XIII wieku ufundował we Włostowie kościół. Kolejni właściciele zmieniali się dosyć często. Byli nimi m.in.: Bogusław z Karwowa herbu Róża, ojciec słynnego polskiego kronikarza błogosławionego Wincentego Kadłubka; w wieku XVI: Dorota Krampska, Jan Żbunk, Wojciech Wielicki oraz stryjeczni bracia Lipniccy; w wieku XVII: rodzina Parzniewskich oraz rodzina Siemianowskich; w wieku XVIII: Barbara Szembekowa, Barbara Naramowska oraz Leon Leonard Worcell. Od niego w 1795 r. Antoni z Karsz Karski, łowczy sandomierski, poseł sandomierski, starosta ulanicki odkupił dobra włostowskie za 550 tys. złotych. Od tego momentu, aż do roku 1942 właścicielami Włostowa była rodzina Karskich.

Lata największej świetności przeżywał Włostów, kiedy jego właścicielem był Michał Karski (1863-1928), syn Stanisława. Dobra Karskich składały się wówczas nie tylko z Włostowa, ale również z folwarków w Kurowie, Pęcławicach, Swojkowie, Ossolinie, Sternalicach, Tudorowie. Michał Karski był wzorowym gospodarzem. Za jego rządów, w 1922 r. w majątku Włostów było 250 sztuk bydła, 35 sztuk trzody chlewnej, ponad 170 koni roboczych i 80 ze stadniny. Istotną rolę w zyskach ekonomicznych rodziny Karskich odgrywały: przemysł rolny, udziały w Cukrowni Włostów założonej w 1913 roku, gorzelnia w Ossolinie, suszarnia chmielu we Włostowie. W okresie międzywojennym w majątku Karskich we Włostowie kwitło życie kulturalne i społeczne. W 1919 roku Michał Karski gościł w swoim pałacu wizytatora stolicy apostolskiej Monsignore Rattiego, późniejszego papieża Piusa XI. Zaś w roku 1929 r., ostatni już właściciel dóbr włostowskich Szymon Karski, na bankiecie przyjmował prezydenta RP Ignacego Mościckiego oraz kilku ministrów. Włostowski pałac odwiedzili również Stefan Żeromski i Jarosław Iwaszkiewicz. W 1942 r., podczas okupacji niemieckiej, rodzina Karskich została eksmitowana z pałacu i pozbawiona własności za współpracę z ruchem oporu.

Czasy wojenne

Dnia 27 sierpnia 1939 r. rozpoczęła się pierwsza mobilizacja. Wzięło w niej udział około 50 mężczyzn. Dnia 8 września 1939 r. wojska niemieckie wkroczyły do Włostowa. W wiosce nastąpiły prześladowania, część ludności dostała się do niewoli. Odbywają się wywózki na roboty do Niemiec. Oddziały partyzantów „Jędrusie” Armia Krajowa, Bataliony Chłopskie starały się zapobiec grabieży dóbr oraz prześladowaniu i mordowaniu ludności. W lipcu 1944 r. front niemiecko-radziecki dotarł do Wisły. W początkach sierpnia 1944 r. spadły pierwsze pociski na Włostów. 6 sierpnia Niemcy podpalili kościół i zabudowania gospodarskie. 9 sierpnia 1944 r. w godzinach porannych po zaciętych walkach do wioski wkroczyły wojska radzieckie. W wyniku tej walki na polach Włostowa zostało zniszczonych około 20 czołgów i odział pancerny. W czasie walk ludność miejscowa zmuszana była do kopania okopów. Zarówno po stronie wojsk niemieckich jak i radzieckich zostało rannych i zabitych wielu żołnierzy. Również wśród mieszkańców Włostowa i jego okolic byli ranni i zabici. Następnie wszyscy mieszkańcy Włostowa zostali wysiedleni do Opatowa i Ostrowca Świętokrzyskiego. 16 stycznia 1945 r. następuje wyzwolenie Włostowa spod okupacji niemieckiej.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *